ماهی آمریکا آمریکایی کره شمالی اعضای کابینه

ماهی: آمریکا آمریکایی کره شمالی اعضای کابینه دونالد ترامپ کابینه ترامپ ترامپ در کاخ سفید اخبار بین الملل

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری افول موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران

امروز به علت به وجود آمد آگاهی از مکانیزم صدور مجوز، زیاد کردن تهیه‌کنندگان و سرمایه‌گذاران و بازتر شدن فضای موسیقی، وقت آن رسیده که خوانندگان کار خود را از هما

افول موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران

افول موسیقی زیرزمینی در ایران

عبارات مهم : ایران

امروز به علت به وجود آمد آگاهی از مکانیزم صدور مجوز، زیاد کردن تهیه کنندگان و سرمایه گذاران و بازتر شدن فضای موسیقی، وقت آن رسیده که خوانندگان کار خود را از همان ابتدا به صورت مجاز و رسمی شروع کنند.

به گزارش هنرآنلاین،موسیقی زیرزمینی جریانی ریشه ای در موسیقی دنیاست که در مناطق و برهه های زمانی خاص، تعریف های متفاوتی به خود می گیرد. عده ای موسیقی زیرزمینی را موسیقی جریان اعتراضی می دانند و بعضی معتقدند که موسیقی زیرزمینی مجموعه ای از سبک های موسیقی است که مورد پسند تهیه کنندگان، سرمایه گذاران و ناشران قرار نمی گیرد و بازیگران و صورت های معروف مجبور می شوند که آن را بدون اعتبار و تنها با اختیار و مسئولیت خود منتشر کنند. بعد بنابر تعریف دوم، موسیقی زیرزمینی می تواند یک موسیقی غیر اعتراضی و کاملاً موافق و همسو با جریانات حاکم نیز باشد.

افول موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران

همانطور که از نامش پیداست، موسیقی زیرزمینی یک روزی از زیرزمین ها شروع شده است ولی این عنوان کم کم به یک اصطلاح تبدیل می شود. در واقع الآن ممکن است که یک موسیقی در مجهزترین استودیوی شهر تولید شود ولی موسیقی زیرزمینی باشد و مورد نیاز نیست که موسیقی زیرزمینی مراحل تولیدش را حتماً در زیرزمین بگذراند چون تعریف موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران یک مقدار متفاوت تر از تعریفی است که در سطح بین المللی وجود دارد. در کشور عزیزمان ایران موسیقی زیرزمینی در برابر موسیقی مجاز و نظارتی قرار می گیرد. موسیقی زیرزمینی در کشور ما زیاد به خاطر سردرگمی، کسب تجربه و نبود امکانات شکل گرفته و اکثر بازیگران و صورت های معروف فعال در موسیقی زیرزمینی دوست دارند یک روزی کارشان رسمیت پیدا کند و موزیسین های رسمی و مجاز شوند.

شاید تصور بر این باشد که موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران از حدوداً دو دهه پیش و با سبک های پاپ، راک و رپ شکل گرفته ولی واقعیت آن است که جریان مهم موسیقی زیرزمینی از سال های آخر حکومت پهلوی و اتفاقاً با موسیقی سنتی به وجود آمد و موزیسین های مستعفی برنامه رادیویی “گل های تازه” با حضور محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، محمدرضا شجریان، سیاوش کسرایی، و هوشنگ ابتهاج از بنیان گذاران این جریان موسیقی بودند و چند سرود انقلاب هم از دل آن جریان در آمد.

امروز به علت به وجود آمد آگاهی از مکانیزم صدور مجوز، زیاد کردن تهیه‌کنندگان و سرمایه‌گذاران و بازتر شدن فضای موسیقی، وقت آن رسیده که خوانندگان کار خود را از هما

همان وقت چند موزیسین دیگر هم در زیرزمین منزل های همدیگر جمع می شدند و موسیقی های تازه تولید می کردند و معمولاً چون مورد غضب حکومت قرار گرفته بودند، آثارشان را همراه با گروه کُر ضبط می کردند تا صدای کسی شناسایی نشود. به همین خاطر بود که شناسنامه بعضی از سرودهای انقلابی جهت هر لحظه نامشخص باقی ماند.

بعد از انقلاب تا سال ها خبری از موسیقی زیرزمینی نبود که البته خود این توصیه جای درنگ دارد و باید زیاد در موردش صحبت کرد. موسیقی زیرزمینی بعد از انقلاب از حدوداً اواسط دهه ۷۰ و با شکل گیری جریان تازه موسیقی پاپ به وجود آمد و این توصیه که آیا در ۲۰ سال ابتدایی انقلاب، کمتر کسی موسیقی خود را بدون نیاز به اخذ مجوز منتشر کرد، محل سؤال است.

قطعاً فضای بسته فرهنگی در کشور و نگاه های منفی به جریان موسیقی از عواملی بود که باعث می شد کمتر کسی به خوانندگی فکر کند. در آن سال ها خیلی از خوانندگانی که با شکل گیری انقلاب فرهنگی، ماندن را به رفتن ترجیح دادند، سال ها منتظر اخذ مجوز ماندند و حتی تا آخرهای دهه ۷۰ هم صبر کردند ولی هرگز تلاش نکردند به شکل زیرزمینی کار کنند. به هر حال بین وقت شکل گیری موسیقی زیرزمینی در اواسط دهه ۵۰ تا شروع دوباره آن در دهه ۷۰، حدوداً ۲۰ سال وقفه افتاد که انقلاب فرهنگی، جنگ تحمیلی و شرایط نامناسب کشور از دلایل به وجود آمدن این وقفه بود.

افول موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران

با بازتر شدن فضای موسیقی در دهه ۷۰، جوان های کشور عزیزمان ایران تحت تأثیر جریان تازه به وجود آمده در موسیقی کشور به موسیقی های متفاوت علاقه مند شدند. در آن روزها خیلی از جوانان یک ساز خریدند و به صورت خودآموخته و یا بعضاً در آموزشگاه ها ساز خود را کوک کرده و در محافل دوستانه نواختند. همان اتفاقات جرقه ای در میان جوان ها ایجاد کرد که موسیقی کار کنند. کمتر کسی هم پیدا می شد که از ابتدا ترجیح بدهد یک خواننده زیرزمینی باشد. همه آن ها دوست داشتند مجاز باشند ولی شاید نه سرمایه ای جهت انتشار آلبوم داشتند و نه مراحل گرفتن مجوز را می دانستند. بعد لاجرم موسیقی زیرزمینی کار می کردند، گرچه موسیقی ارزش مسئله خاص عرفی، شرعی و قانونی نداشت.

جریان موسیقی زیرزمینی در دهه ۸۰ شدت یافتن شد و شمار گروه های زیرزمینی از شمار موزیسین های دارای مجوز بالاتر رفت. در آن روزها عده ای حتی فکر نمی کردند که خواننده خوبی شوند و شاید قصدشان این بود که یک موسیقی بسازند و در جمع دوستان خود پخش کنند ولی رفته رفته به خوانندگان مطرح نسل بعدی موسیقی تبدیل شدند. در ادامه موسیقی زیرزمینی به یک برند تبدیل شد و عده ای تلاش کردند که از طریق آن کارشان را تبلیغ کنند. اتفاقی که همین امروز هم می افتد و گاهاً یک سری از خوانندگان کارشان را در اینترنت به عنوان یک قطعه لو رفته تبلیغ می کنند تا توجه ها به سمت آن اثر جلب شود، در صورتی که آن اثر مسئله ممیزی ندارد.

امروز به علت به وجود آمد آگاهی از مکانیزم صدور مجوز، زیاد کردن تهیه‌کنندگان و سرمایه‌گذاران و بازتر شدن فضای موسیقی، وقت آن رسیده که خوانندگان کار خود را از هما

آن چه که خواندید، تاریخچه ای مختصر از شکل گیری موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران بود ولی آن چه محل صحبت ماست، چرایی رفتن موزیسین ها به سمت موسیقی زیرزمینی و اوضاع فعلی این جریان هست. همانطور که پیشتر هم گفته شد، موسیقی زیرزمینی در خیلی از کشورهای دنیا به عنوان موسیقی اعتراضی آشنا می شود، که در کشور ما نیز پیش از انقلاب و حتی بعد از انقلاب در سبک رپ این اتفاق افتاد ولی موسیقی های زیرزمینی که طی دو دهه اخیر در کشورمان تولید شدند، عمدتاً قطعات باعشق بودند.

این توصیه حاکی از آن است که موزیسین های غیر مجاز سال های نه چندان دور و حتی موزیسین های زیرزمینی امروز نیز قصدشان از کار کردن در زیرزمین، اعتراض و مخالفت با جریان خاصی نبوده هست. حال چه چیزی می تواند باعث شود که یک موزیسین به جای در پیش گرفتن روند رسمی و مجاز شدن، راه موسیقی زیرزمینی را طی کند؟

افول موسیقی زیرزمینی در کشور عزیزمان ایران

شاید علت مهم اش عدم آشنایی خوانندگان و آهنگسازها از جریان صدور مجوز در وزارت ارشاد بود. امروز اکثر خوانندگان نوپای ایرانی می دانند که وزارت ارشاد یک خوابیدن را جهت آن ها ایجاد کرده تا بتوانند با گذراندن مراحل قانونی، یک آلبوم موسیقی منتشر کرده و یا یک کنسرت بگذارند ولی این آشنایی در آخرهای دهه ۷۰ و ابتدای دهه ۸۰ وجود نداشت. در دهه ۷۰ خیلی از جوان ها متوجه این ماجرا نبودند که جهت تولید آلبوم موسیقی باید مجوز گرفت. در نیمه اول دهه ۸۰ این آگاهی در جوان های علاقه مند به موسیقی به وجود آمد ولی مشکل راه وارد شدن به مکانیزم دریافت مجوز باعث شد که خیلی ها قید تلاش جهت اخذ مجوز را بزنند.

مشکل دیگری که در سال های نه چندان دور سر راه موزیسین های جوان قرار می گرفت، معضلات مالی بود. در آن سال ها تعداد تهیه کننده ها و سرمایه گذاران فعال در موسیقی بسیار انگشت شمار بود و آن ها هم صرفاً از بازیگران و صورت های معروف آشنا شده است حمایت می کردند. بنابراین از آن جایی که جوانان تازه وارد به عرصه موسیقی، درآمد به شخصی نداشتند، تلاش می کردند آثارشان را به صورت زیرزمینی تولید کرده و بدون مجوز منتشر نمایند. شاید اگر در آن روزها تهیه کنندگان و اسپانسرهای بیشتری وجود داشتند که جوانان مستعد را پیدا می کردند و آلبوم ارزش را تهیه و منتشر می کردند، تعداد خوانندگان زیرزمینی به آن اندازه نبود و جریان موسیقی زیرزمینی از تب و تاب می افتاد.

البته اوضاع موزیسین سبک های متفاوت در جریان موسیقی زیرزمینی تفاوت می کند و خیلی از موزیسین ها مثل خوانندگان سبک رپ، در حال حاضر خود را ناچار به اجرای زیرزمینی می بینند چون خود آن ها هم بارها اعلام کرده اند که دوست دارند مجاز شوند. موزیسین های راک هم در آن سال ها یا اقدام به دریافت مجوز نمی کردند و یا اگر اقدام می کردند، دست رد به سینه ارزش زده می شد و به همین خاطر همچنان زیرزمینی می ماندند، وگرنه آن ها نیز مایل نبودند که به صورت زیرزمینی کار کنند چون موسیقی ارزش ایراد خاصی نداشت؛ کما این که اکثر آن ها در همین چند سال اخیر مجوز آلبوم و اجرای صحنه ای گرفتند.

خوانندگان سبک پاپ هم به دو دسته تقسیم شدند؛ عده ای که آشنایی بهتری نسبت به موسیقی کشور داشتند، کارشان را از همان ابتدا با مجوز شروع کردند و مابقی که با جو موسیقی پاپ بعد از انقلاب آشنا نبودند و با معضل مالی نیز دست و پنجه نرم می کردند، ابتدا کارشان را به صورت زیرزمینی ضبط کرده و به صورت اینترنتی منتشر کردند و بعد از چند سال به جرگه خوانندگان مجاز پیوستند. در این بین خوانندگان موسیقی سنتی به طور منظم تری جهت دریافت مجوز اقدام کردند و کمتر خواننده سنتی در کشور پیدا شد که موسیقی بدون مجوز منتشر کند.

جریان موسیقی زیرزمینی همچنان هم به کار خود ادامه می دهد ولی دیگر آن همه گیر بودن سابق را ندارد. در یک دهه اخیر اکثر خوانندگان مطرح کشور به صورت رسمی کار خود را پی گرفته اند و شاید در حال حاضر خواننده قابل توجهی در موسیقی زیرزمینی وجود نداشته باشد. حداقل در مورد موسیقی پاپ که این طور است و قطعات پاپ زیرزمینی که روی اینترنت قرار می گیرد، کیفیت قابل توجهی ندارند. دلیلش این است که خوانندگان با کیفیت، مسیر درست کار کردن را پیدا کرده اند. در موسیقی راک نیز الآن اکثر گروه های معروف راک، مجوز فعالیت دارند و دارند به کار خود به صورت مجاز ادامه می دهند و به تازگی حتی اجراهای راک با زبان انگلیسی نیز در کشور برگزار می شود که نشانه بسیار خوبی است.

امروز به علت به وجود آمد آگاهی از مکانیزم صدور مجوز، زیاد کردن تهیه کنندگان و سرمایه گذاران و بازتر شدن فضای موسیقی، وقت آن رسیده که خوانندگان کار خود را از همان ابتدا به صورت مجاز و رسمی شروع کنند. طبیعتاً اوضاع موسیقی کشور به نسبت ۱۰ ،۱۵ سال قبل خیلی عوض کردن کرده و وقت مناسبی پیش آمده تا خوانندگان راحت تر مجوز فعالیت بگیرند. شاید در هفته حدوداً ۴ ،۵ خواننده جدید، تک موزیک با مجوز خود از دفتر موسیقی وزارت ارشاد را منتشر کنند که آمار خوبی هست. اکثر آن ها در همان بدو فعالیت ارزش مورد حمایت کمپانی ها و یا سرمایه گذاران شخصی قرار می گیرند و کارشان با حساب و کتاب جلو می روند.

خوانندگان مجاز به جز رسمیت و شخصیتی که پیدا می کنند، با پخش آثارشان از مدیاهای مختلفی چون تلویزیون، رادیو، سایت ها، خبرگزاری ها، موزیک پیشواز و… وقت و شانس بیشتری جهت تبلیغات و دیده شدن نیز دارند، بنابراین شاید الآن عالی ترین وقت باشد که خوانندگان کارشان را به صورت مجاز شروع کنند. به طور کلی روند مجوز گرفتن خواننده های زیرزمینی در سال های را می توان به فال نیک گرفت و انتظار داشت که در آینده، همه موزیسین های خوب حاضر در داخل کشور، کار خود را با شناسنامه و به صورت رسمی و با مجوز پیش ببرند.

واژه های کلیدی: ایران | انقلاب | ایرانی | موسیقی | انقلابی | موزیسین | خوانندگان | عرصه موسیقی | محمدرضا شجریان | خواننده زیرزمینی


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs